กวีประชาไท: จดหมายจากปลายปากกา


 

สหายผู้ถือปากกาเป็นอาวุธ
ท่านทั้งหลายอย่ามัวมุดขุดรูหลบ
สังคมทราม น้ำตาเนือง เมืองบัดซบ
แหละการรบ ทางความคิดนั่นคุร้อน !

หมอกมุงมัวท่วมบ่าทั้งฟ้าแล้ว
ประทีปแก้วผ่อนแสงแรงริบอ่อน
ปัญญาชนอย่าง่วงหาว นับดาวนอน
เขียนสิ ! เขียนก่อน จะสายเกิน

ตื่นเถิดเผ่าพงพันธุ์แห่งวรรณศิลป์
เสียงกลองศึกแว่วยินมาแต่เนิ่น
เบิกตาลืม ดื่มสักจอก แล้วออกเดิน
บัดนี้เราจำเผชิญ ต้องรุกแล้ว