กวีประชาไท: ระลึกวีรชน 10 เมษายน 2553



7 ปีเข้านี่แล้วแถวราชดำเนิน     ใครยังเดินหามันสมองของใครหล่น

วิญญาณที่ไร้เงาเฝ้าดูคน     เคลื่อนไหวไปบนถนนเหมือนกลไก

เป้าหมายของทั้งมวลล้วนบรรลุ?     ณ อนุสาวรีย์ที่บอดใบ้

เลี้ยวซ้ายถนนดินสอต่อไม่ไกล     ผ่านไว ๆ แวบไหวใครโบกธง

เหมือนยังโบกธงชาติไทยเงาไหววาบ     มีช่างภาพญี่ปุ่นวิ่งวุ่นหลง

กล้องสะพายถ่ายต่อไปไม่งวยงง     เขายังคงส่งรอยเตอร์เพ้องมงาย

วิญญาณที่ไร้เงาคล้ายเขายังอยู่     ยังเฝ้าดูทำข่าวราวมุ่งหมาย

ใครยังเฝ้าโบกธงจงคลี่คลาย     อย่าทำร้ายประชาชนคนไทยด้วยกัน

7 ปีเข้านี่แล้วแถวราชดำเนิน     สมองหล่นคนเดินเพลินเหยียบฝัน

มองปีกนกอนุสาวรีย์ทุกวี่วัน     โบกธงประจันปืนยืนเพื่อใคร

ความหวังยังส่งต่อรุ่นต่อรุ่น     เถ้ากระดูกเป็นฝุ่นกรุ่นอยู่ใกล้

คำว่าวีรชนล้นหัวใจ     ใช่ไหมในวีรกรรมทำถูกลืม.