กวีประชาไท: ชนชั้นชาวนา



ชีวิตของ ชาวนา ค่ามันน้อย
ทุกวันคอย พึ่งพา แต่ฟ้าฝน
ไม่เคยมี เล่ห์เหลี่ยม ด้วยเจียมตน
สู้อดทน แทบสิ้นหวัง กลางท้องนา

ชีวิตนี้ มีแต่ แค่หนี้สิน
เป็นชาวดิน หมดสิทธิ์ คิดก้าวหน้า
นามสกุล ไม่ใช่ ณ อยุธยา
เป็นเพียงกา ยากไร้ ใช่หงส์ทอง

...หลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน กินไม่อิ่ม
ฝืนใจยิ้ม แต่แววตา พาเศร้าหมอง
หากบเขียด หาหนู ตามคูคลอง
พอยาท้อง ยาไส้ ไปวันวัน

ทำหน้าที่ ปลูกข้าว ให้เขากิน
ไม่เคยยิน เสียงบ่น คนขยัน
ขายข้าวได้ กำไรที ไม่กี่พัน
ได้ประกัน ราคาข้าว คงเข้าที

โอ้...ชาวนา คนไหน ใครจะรู้
ว่ามีผู้ เหยียดหยาม ตามกดขี่
พวก"อำมาตย์" ขัดขวาง ทุกวิธี
พวก"คนดี" เห็นใจ แต่"นายทุน"

"ชาวนา"กับ"กรรมกร" "ฆ้อน"กับ"เคียว"
ผู้โดดเดี่ยว สิ้นไร้ ใครเกื้อหนุน
จงหาญกล้า ท้าทาย พวกนายทุน
ที่อิ่มอุ่น อิ่มหมี นี่เพราะใคร!